Złość piękności szkodzi – rozwijanie empatii i umiejętności radzenia sobie z emocjami w grupie 6 – latków.

Scenariusz zajęć w grupie 6 – latków z zakresu podstawowych umiejętności życiowych.

Temat: Złość piękności szkodzi – rozwijanie empatii i umiejętności radzenia sobie z emocjami w oparciu o wiersz „Zły humorek”.

Cele:

poznawcze:

-zapoznanie dzieci ze znaczeniem słowa „empatia”,

– przypomnienie dzieciom podstawowych emocji,

wychowawcze:

– uświadomienie dzieciom, jakie sytuacje wywołują różne emocje,

– zwrócenie uwagi na zrozumienie i szanowanie emocji innych osób,

– uświadomienie różnic w odczuwaniu emocji przez różne osoby,

prowokowanie do wyrażania własnych uczuć,

– zachęcanie do wnikliwego poznawania innych osób,

kształcące:

– kształtowanie umiejętności rozpoznawania emocji własnych i cudzych,

– rozwijanie umiejętności radzenia sobie z negatywnymi emocjami,

– budowanie poczucia własnej wartości,

– rozwijanie umiejętności wyrażania własnych uczuć,

Metody pracy:

– rozmowa kierowana, praca z obrazkami, elementy dyskusji, burza mózgów

Formy pracy:

– indywidualna, zbiorowa

Środki dydaktyczne:

– wiersze, obrazki sytuacyjne, muzyka relaksacyjna, kartony i markery do wykonania kodeksu emocji


Przebieg zajęć:

1. Powitanie z elementami rozmowy o emocjach. Rysowanie symbolicznej buzi J L na kartkach – Dzień dobry, jestem dziś wesoła/smutna/zła/radosna/zazdrosna itd. Dzieci mówiąc o swoich emocjach pokazują buzię, jaką narysowały.

2. Rozmowa kierowana – dlaczego czujemy się różnie, jak reagować na emocje innych osób, co czujesz, jak ktoś inny jest zły, smutny, szczęśliwy?

3. Rozmowa w oparciu o wiersz Doroty Gellner:

Zły humorek

Jestem dzisiaj zła jak osa !

Złość mam w oczach i we włosach !

Złość wyłazi mi uszami

I rozmawiać nie chcę z wami !

A dlaczego ?

Nie wiem sama

Nie wie tata , nie wie mama …

Tupię nogą , drzwiami trzaskam

I pod włos kocura głaskam .

Jak tupnęłam lewą nogą ,

Nadepnęłam psu na ogon .

Nawet go nie przeprosiłam

Taka zła okropnie byłam .

Mysz wyjrzała z mysiej nory :

– Co to znowu za humory ?

Zawołałam : – Moja sprawa !

Jesteś chyba zbyt ciekawa .

Potrąciłam stół i krzesło ,

co mam zrobić , by mi przeszło ?!

Wyszłam z domu na podwórze ,

Wpakowałam się w kałużę.

Widać , że mi złość nie służy ,

Skoro wpadłam do kałuży.

Siedzę w błocie , patrzę wkoło,

Wcale nie jest mi wesoło…

Nagle co to ?

Ktoś przystaje

Patrzcie ! Rękę mi podaje !

To ktoś mały , tam ktoś duży-

Wyciągają mnie z kałuży .

Przyszedł pies i siadł koło mnie

Kocur się przytulił do mnie,

Mysz podała mi chusteczkę :

Pobrudziłaś się troszeczkę !

Widzę , że się pobrudziłam ,

Ale za to złość zgubiłam

Pewnie w błocie gdzieś została .

Nie będę jej szukała !

– Czy czułeś się kiedyś podobnie jak dziewczynka w wierszu?


– Czy zachowywałeś się tak jak ona, czy inaczej?

– Co byś poradził bohaterce?

– Jak ty byś się zachował, gdyby twoja koleżanka/kolega miała taki humor jak dziewczynka z wiersza?

4. Praca z obrazkami:

– Które zachowania są dobre, które złe? Dlaczego?

– Co czują dzieci na obrazkach?

– Jak wytłumaczyłbyś dzieciom, że nie należy tak postępować?

5. Jakie słowa mogą sprawiać przykrość?

Są słowa, które głęboko ranią,

smucą i złoszczą, chłoszczą i ganią:

głupi i brzydka, leń, nieuk, gapa,

niedbaluch, brudas i piegowata,

mruk, drań, niezdara i nieudana,

biedak i grubas, i rozczochrana.

Czasami sądzę, że są prawdziwe,

gdy mnie dotyczą, mocno się dziwię!

Słowa te smucą, drażnią te słowa,

więc może warto z nich zrezygnować,

ukryć głęboko na dnie szuflady,

by nie szukały już nigdy zwady.

6. Burza mózgów – jak radzić sobie ze złością, smutkiem ?

7. Opracowanie wspólnych zasad:

Kiedy się złościmy, to o tym mówimy.

Kiedy się cieszymy, to się tym dzielimy.

Gdy smutek u kogoś zauważamy, wtedy szczerze się uśmiechamy.

Kiedy coś psocimy, zawsze przeprosimy.

– stworzenie grupowego kodeksu emocji w postaci plakatu.

8. Autorska bajka relaksacyjna przy muzyce:

Połóż się wygodnie, zamknij oczy, poczuj ciepły promyk słońca na swoim ręku. On przeniesie Cię do krainy uśmiechu i szczęścia. Widzisz błękitne niebo, słyszysz radosny śpiew ptaków, czujesz jak trawa łaskocze się w stopy. Jest tu jasno, ciepło, jesteś bezpieczny. Czujesz radość, spokój, odprężenie. Na niebie widzisz kolorową tęczę, ona też się uśmiecha. W tej magicznej krainie nie ma złych emocji, nie czujesz lęku, złości, smutku. Wszystkie te uczucia zostały daleko, daleko za tobą. Czujesz jak słodko pachnie powietrze. Oddychasz spokojnie. Powoli wracamy do przedszkolnej sali. Kiedy otworzysz oczy, rozejrzyj się dookoła i uśmiechaj się do dzieci. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1…

Sylwia Kustosz



Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: