“Zabawy z powietrzem – zajęcie w oparciu o wiersz – zabawy badawcze”

PROWADZĄCY ZAJĘCIE: Edyta Ruta

DATA ZAJĘCIA:03.03.2011

TEMAT ZAJĘCIA: Zabawy z powietrzem w oparciu o wiersz

ILOŚĆ DZIECI NA ZAJĘCIU:21

 

CELE OGÓLNE:

  • zapoznanie dzieci ze sposobami praktycznego wykorzystania powietrza przez człowieka;
  • poznawanie niektórych właściwości powietrza za pomocą doświadczeń
    i obserwacji;
  • doskonalenie umiejętności pracy w zespole;
  • swobodne wypowiedzi dzieci na określony temat;

CELE OPERACUJNE: (dziecko)…

  • potrafi wymienić przedmioty, w których zastosowano praktyczne wykorzystanie powietrza;
  • wie, że powietrze jest, ale go nie widzimy;
  • wypowiada się na podany temat;
  • potrafi pracować w grupie;
  • potrafi bawić się przy muzyce;
  • umie sprawnie poruszać się z balonikiem;
  • umie liczyć liczebnikami głównymi, zna liczebniki porządkowe
    w zakresie 6;
  • zna kolory: czerwony, zielony, żółty, niebieski.

FORMY PRACY:

  • zbiorowa
  • indywidualna

METODY:

  • żywego słowa;
  • kierowania własną działalnością dziecka;
  • zadań stawianych dziecku;
  • obserwacji;
  • samodzielnych doświadczeń.

ŚRODKI WSPOMAGAJĄCE DZIAŁANIA:

  • wiersz L.J. Kerna „Piotruś i powietrze”;
  • ilustracje: balon na ciepłe powietrze, wiatrak, opona;
  • flet, urodzinowa piszczałka, balon, wiatraczek, gwizdek, piłka dmuchana, koło ratunkowe;
  • miski z wodą, butelki, słomki, świeczka;
  • sylwety baloników w różnych kolorach do liczenia.

PRZEBIEG ZAJĘCIA:

  1. Słuchanie wiersza L. J. Kerna „Piotruś i powietrze” wypowiedzi dzieci na temat treści wiersza; wyjaśnienie słów i wyrażeń: aeroplan, tańczy jak fryga

– Kim chciał zostać Piotruś?

– Dlaczego chciał zostać powietrzem?

– W co Dobra Wróżka zamieniła Piotrusia?

– Co mu się przyśniło?

– Czy Piotruś zmienił zdanie kiedy obudził się rano?

  1. Zapoznanie dzieci ze sposobami praktycznego wykorzystania powietrza przez człowieka, wykorzystanie ilustracji i naturalnych eksponatów: ilustracje – balon na ciepłe powietrze, wiatrak, opona oraz: gwizdek, piłka dmuchana, koło ratunkowe, flet, piszczałka.
  2. Doświadczenia służące udowodnieniu, że powietrze istnieje, chociaż jest niewidoczne

Podział dzieci na grupy:

I grupa „Co jest w pustej butelce?”

Dzieci zaglądają do swoich butelek, dmuchają w nie, odwracają dnem do góry, wydają opinię na temat ich zawartości. Dzieci zanurzają butelkę w misce z wodą, przyciskają do dna i puszczają. „Dlaczego butelka wypłynęła na powierzchnię wody?” dyskusja między dziećmi. Nauczycielka jest słuchaczem, nie komentuje, nie wydaje opinii.

Kolejny raz dzieci zanurzają butelki w misce, przytrzymują je.
Z otworów butelek wydostają się bąbelki
„Co to jest?” – nauczycielka słucha wypowiedzi. Dzieci wyjmują butelki i wypowiadają się na temat ich zawartości. Zabawę z butelkami można powtórzyć po wylaniu z nich wody.

II grupa dmuchanie przez rurkę do naczynia z wodą

Dzieci otrzymują rurki, których jeden koniec zanurzają w wodzie,
a w drugi dmuchają. Na powierzchnię wody wypływają pęcherzyki powietrza.

III grupa wyciskanie gąbek kąpielowych w wodzie

Dzieci biorą gąbki do mycia, wypowiadają się na temat ich kształtu, koloru i ciężaru. Nauczycielka prosi o położenie gąbek na wodzie
i obserwację ich zachowania. Dzieci zanurzają swoje gąbki w wodzie ściskając je.
Skąd wzięły się bąbelki – co to jest? (powietrze)

  1. Wykonanie doświadczenia przez nauczycielkę „Czemu gaśnie?”

Nauczycielka stawia na stoliku dwa szklane spodki, a na nich świeczki, obydwie zapala. Kiedy płoną jasnym, różowym płomieniem, jedną z nich nakrywa szklanką. Płomień nakrytej świeczki staje się coraz mniejszy, wreszcie gaśnie – dlaczego?

  1. Taniec z balonikami” – zabawa taneczna przy muzyce
    z wykorzystaniem balonków. Dzieci tańczą w parach przy muzyce
    z magnetofonu

– balonik między głowami

– trzymają brzuchami


– plecami

  1. Praca indywidualna przy stolikach. Każde dziecko otrzymuje kopertę, w której są baloniki w różnych kolorach. Dzieci przeliczają baloniki (6). Nauczycielka poleca dzieciom ułożyć baloniki w następującej kolejności (przypomnienie, że układamy od strony lewej do prawej):

pierwszy – czerwony

drugi – żółty

trzeci – niebieski

czwarty – czerwony

piąty – zielony

szósty – żółty

Nauczycielka zadaje pytania:

– w jakim kolorze jest trzeci balonik? (niebieski)

– w jakim kolorze jest drugi balonik? (żółty) itd.

– który z kolei jest balonik zielony? (piąty)

– który z kolei jest balonik czerwony? (pierwszy i czwarty)

 



Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: