Scenariusz zajęć z zakresu edukacji ekologicznej: Coś i nic, czyli co to jest powietrze.

Scenariusz zajęć
Prowadząca: Emilia Janowska

TEMAT: Coś i nic, czyli co to jest powietrze.

CELE OGÓLNE:
Rozbudzanie zainteresowania dzieci otaczającym nas światem,
Poznawanie niektórych właściwości powietrza za pomocą doświadczeń i obserwacji,
Stworzenie sytuacji sprzyjających aktywizowaniu myślenia,
Kształtowanie umiejętności wyciągania wniosków,
Rozwijanie spostrzegawczości, koncentracji i uwagi,
Rozwijanie sprawności ruchowej w czasie zabawy przy muzyce,
Wdrażanie do bezpiecznego zachowania w trakcie wykonywania zadań.

CELE OPERACYJNE:
Dziecko:
Bierze udział w zabawie ruchowej przy muzyce,
Słucha wiersza czytanego przez nauczyciela,
Działa zgodnie z instrukcjami nauczyciela,
Aktywnie uczestniczy w zajęciach, wykonuje i obserwuje doświadczenia,
Wypowiada się na temat wiersza, wykonywanych doświadczeń, powietrza oraz związanych z nim zjawisk,
Zna niektóre właściwości powietrza ( jest gazem bezbarwnym, bezwonnym),
Zna znaczenie powietrza dla życia na Ziemi,
Wykonuje pracę plastyczną.

METODY:
Słowna- rozmowa, wiersz,
Oglądowa- pokaz, obserwacja,
Czynna- zadania stawiane do wykonania, zabawa ruchowa.

FORMY PRACY:
Indywidualna, grupowa, zespołowa.
POMOCE DYDAKTYCZNE:
Muzyka J. Straussa „Annen polka”,
Wiersz L. J. Kerna „Piotruś i powietrze”
balony, piórka, słomki, chusteczki higieniczne,
zlewki, menzurki i inne naczynia szklane, szczypce,
tusz kreślarski, świeczka, flet.
PRZEBIEG ZAJĘĆ:

1. Zebranie na dywanie. Przywitanie się z dziećmi i zachęcenie do wspólnej zabawy. Zabawa muzyczna „Taniec dmuchawców na wietrze” do muzyki Johanna Straussa „Annen polka.”
2. Słuchanie wiersza Ludwika Jerzego Kerna „Piotruś i powietrze”, wypowiedzi dzieci na temat treści wiersza.

„Piotruś i powietrze” Ludwik Jerzy Kern

Był pewien chłopiec w różowym swetrze,
którego raz zapytano:
-Czym chciałbyś zostać Piotrusiu?
-Powietrzem!
-Dlaczego powietrzem?
-Ano,
Dlatego tylko, proszę mamusi,
że ono nic robić nie musi.
Pobladła biedna mama z wrażenia,
-Ot, los, mieć syna lenia.
Wieczorem poszedł Piotruś do łóżka,
mamusia światło zgasiła,
i zasnął Piotruś, i Dobra Wróżka
w powietrze go zmieniła.
I nagle patrzcie, co to się dzieje?
Piotruś po świecie wieje.
W miastach uderza o domów mury,
w górze na niebie rozpędza chmury,
na morzu białe spostrzega żagle
więc mocno dmucha w te żagle nagle.
Na szosach siwe podnosi kurze,
organizuje trzy groźne burze,
porusza liście na wszystkich drzewach,
we wszystkich ptasich gardziołkach śpiewa,
jest jednocześnie we wszystkich stronach,
w samochodowych siedzi oponach,
wierci się, kręci, tańczy jak fryga,
aeroplany na sobie dźwiga.
I- to już największa heca-
dmucha jak wariat we wszystkich piecach…
Rano, gdy zbudził się, przetarł oczy
i rzekł:
-Zmęczyłem się bardzo w nocy.
Nie przypuszczałem, proszę mamusi,
że tak powietrze pracować musi…

– Kim chciał zostać Piotruś?
– Dlaczego chciał zostać powietrzem?
– W co Dobra Wróżka zamieniła Piotrusia?
– Co mu się przyśniło?
– Czy Piotruś zmienił zdanie gdy obudził się rano?
3. „Burza mózgów”- swobodne wypowiedzi dzieci na temat „Z czym nam się kojarzy powietrze?”. Zapisywanie przez nauczyciela odpowiedzi na tablicy.
4. Rozmowa z dziećmi.
– Czy w naszej sali znajduje się powietrze?
– Jaki ma kolor?
– Czy powietrze ma zapach?
– Czy powietrze ma smak?
5. Zabawy z powietrzem.
– gra na instrumencie muzycznym- gramy na flecie,
– zabawy z chusteczką- wachlowanie, podrzucanie, dmuchanie,
– loty samolotów z papieru- dzieci składają samolot według instrukcji nauczyciela lub dziecka i swobodnie puszczają je do siebie.
6. Zaproszenie dzieci do stołu. Swobodne wypowiedzi dzieci na temat wiatru- „Dzięki czemu powstaje wiatr?”
7. Robimy wiatr czyli wprawiamy powietrze w ruch- wypuszczanie powietrza z baloników na piórka.
8. Zabawa badawcza- „Robimy bąbelki”- każde dziecko otrzymuje słomkę, pochylając się nad szklanym naczyniem z wodą zanurza jeden koniec rurki w wodzie, a w drugi dmucha. Obserwuje co się dzieje. Z wody wydobywają się pęcherzyki powietrza.
9. Witamy w laboratorium. Ustalamy zasady zachowania w laboratorium.
– utrzymujemy bezpieczną odległość od wykonywanego doświadczenia,
– nie przepychamy się, nie przekrzykujemy się,
– słuchamy poleceń nauczyciela,
– nie dotykamy przyrządów bez pozwolenia nauczyciela.
10. Jak udowodnić, ze powietrze istnieje? Wykonanie przez nauczyciela doświadczenia „Wykrywanie powietrza w naczyniu”. Do wysokiej zlewki wlewamy wodę, następnie dodajemy jedną kroplę atramentu. Z zlewce zanurzamy cylinder miarowy trzymając go do góry dnem. Obserwowanie doświadczenia przez dzieci, omówienie i wyciąganie wniosków. Do cylindra nie przedostała się woda, ponieważ był wypełniony powietrzem, ścianki naczynia pozostały suche.
11. Doświadczenie „Zaczarowane słoiki”. Wykonanie doświadczenia przez nauczyciela. Palącą się świeczkę przykrywamy słoikiem. Obserwacja, wyciągnięcie wniosków. Świeczka gaśnie. Aby płomień się palił potrzebne jest powietrze.
12. Doświadczenie- Niespodzianka. Doświadczenie wykonane przez nauczyciela. Przypomnienie zasad bezpieczeństwa. Do zlewki wrzucamy zanurzony w denaturacie palący się wacik. Przykrywamy szybko jajkiem ugotowanym na twardo. Jajko zostaje wciągnięte na miejsce wypalonego tlenu.
13. Czy możemy malować powietrzem? Wykonanie pracy plastycznej przez dzieci według instrukcji nauczyciela- zabawa plamą. Na wilgotną kartkę papieru wylewamy kilka kropel tuszu kreślarskiego i przez słomkę rozdmuchujemy plamę na papierze.




Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: