Scenariusz zajęć korekcyjno – kompensacyjnych

Anna Rusinek

Temat: „Co słychać wiosną w przyrodzie” – zabawy rozwijające percepcję wzrokową oraz orientację w schemacie własnego ciała i przestrzeni.

Cele psychoterapeutyczne:

– usprawnianie analizy i syntezy wzrokowej,

– usprawnienie koordynacji wzrokowo – ruchowej i pamięci wzrokowej,

– wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i w przestrzeni,

– rozwijanie umiejętności współpracy w zespole,

– kształtowania zaufania do członków grupy,

– wyrabianie umiejętności reagowania na umowne sygnały i polecenia nauczyciela.

Cele lingwistyczne:

– stosowanie w mowie czynnej nowego słownictwa,

– rozumienie i stosowanie w wypowiedziach wrażeń przyimkowych: na , pod, obok, za

Przewidziane efekty: (dziecko)

– orientuje się w przestrzeni i dzieli ją z innymi,

– wskazuje prawą i lewą stronę swojego ciała,

– nazywa i wskazuje określone części ciała,

– zna możliwości ruchowe swojego ciała,

– ustala położenie przedmiotów w przestrzeni, stosuje pojęcia: na, pod, obok, za itd.

– zgodnie współdziała w zespole i z całą grupą

odczuwa radość z udziału w zabawach

Metody pracy:

– metody aktywizujące,

– elementy metody Weroniki Sherbone,

– metody praktyczne – wykonywanie zadań zgodnie z instrukcją.

Formy pracy:

– w parch,

– indywidualna,

– z całą grupą

– zespołowa.

Przebieg zajęć:

I  OGNIWO – CZYNNOŚCI ORGANIZACYJNE

1. Powitanie.

– „Iskierka przyjaźni” – nawiązanie kontaktu. Dzieci siedzą w kręgu. Nauczycielka przekazuje dziecku siedzącemu obok niej uścisk dłoni , wypowiadając słowa: Iskierkę przyjaźni puszczam w krąg, niech ciepła i radosna wróci do moich rąk. Dzieci dalej przekazują sobie ucisk dłoni.

– Pląs integracyjny z kręgu Pedagogiki Zabawy: „Wszyscy są, witam was” – zabawy integrujące dzieci. Wprowadzenie dzieci w dobry nastrój.

„Wszyscy są, witam was – uderzanie dłońmi  o kolana i dłonie partnera,

Zaczynamy już czas – uderzanie dłońmi  o kolana i dłonie partnera,

Jestem ja – pokazanie na siebie

Jesteś ty – pokazanie na partnera

Raz, dwa, trzy – klaskanie w dłonie trzy razy.

– Zabawa pt. „Ludzie do ludzi” – kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała.

Dzieci witają się poszczególnymi częściami swojego ciała zgodnie  z pleceniem nauczyciela, np. „Podajcie sobie prawe ręce”,  „Dotknijcie się lewymi kolanami”, „Dotknijcie się prawymi łokciami”. Na hasło „Ludzie do ludzi” – należy szybko zmienić parę. Osoba bez pary wydaje nowe polecenia.

II   OGNIWO – CZĘŚĆ KOREKCYJNO – USPRAWNIAJĄCA

2. Zabawy z wykorzystaniem metody W. Sherbone . Kształtowanie umiejętności porozumiewania, rozwijanie świadomości własnego ciała oraz świadomości przestrzeni i działania w niej.

– Poznanie części ciała na litery:

U – ucho,

N – noga, nos,

P – palec, pięta, policzek,

Ł – łokieć, łydka,

B – brzuch, biodro, broda.

– Ćwiczenia  prowadzące do poznania własnego ciała.

Zamykanie i otwieranie – dzieci zwijają się w kłębek na podłodze, twarzą w dół, ze ich łokcie i kolana po każdej stronie dotykają się. Następnie łokcie i kolana odsuwają się od siebie.

– Zdobycie pewności siebie i orientacji w przestrzeni. Leżenie na plecach i zajmowanie na podłodze jak najwięcej miejsc, a następnie jak najmniej.

– Ćwiczenia w parach. Ciągnięcie za kostki ćwiczącego, lezącego na brzuchu i na plecach.

– Ćwiczenia „Przeciwko w parach”. Wydostawanie się spod przygniatającej  osoby.

3. „Trzyczęściowy portret” – podział na zespoły. Kształtowanie orientacji w przestrzeni i w schemacie własnego ciała.

Każdy z zespołów otrzymuje karton Pierwszy zespół obrysowuje głowę i szyję dziecka, drugi – część ciała od ramion do pasa, trzeci – pozostałą część.

Zespoły pracują w różnych miejscach sali. Na koniec nauczycielka sklej wszystkie części i pokazuje gotowy obrazek. Następnie prosi o wskazanie i nazwanie danych części ciała oraz dorysowanie brakujących części wskazanych przez dzieci.

4. Wiersz pt. „Pokaż Jasiu” – ilustrowany ruchem. Ćwiczenia w określaniu prawej o lewej strony ciała. Dzieci stoją w rozsypce i powtarzają za nauczycielem słowa wiersza oraz wykonują określony ruchy zgodnie z poleceniem nauczyciela.

„Pokaż Jasiu

gdzie masz oko,

gdzie masz ucho,

a gdzie nos.

Gdzie masz rękę,

gdzie masz nogę,

gdzie na głowie rośnie włos?

Daj mi rękę,

tupnij nogą,

kiwnij głową

– „tak” i „nie”.

Klaśnij w ręce.

Hop do góry.

Razem pobawimy się!”

Nauczycielka prosi aby, dzieci :

– mrugnęły najpierw prawym okiem potem lewym,

– dotknęły prawego ucha potem lewego,

– wyciągnęły do przodu prawa rękę potem lewą,

– tupnęły prawą nogą potem lewą.

5. „Powitanie wiosny” – ćwiczenia funkcji wzrokowej i orientacji przestrzennej na podstawie materiału konkretnego (obrazkowego), omówienie ilustracji.  Dzieci przyglądają się obrazkowi  i odpowiadają na pytania.

– Jaka pora roku przedstawiona jest na ilustracji?

– Co się dzieje na ilustracji?

– Jakie rozpoznajecie kwiaty wiosenne?

– Gdzie rosną kwiaty?

– Co robią ptaki na wiosnę?

– Gdzie znajduje się gniazdo bociana?

– Gzie znajduje się gniazdo jaskółki? Itd.


6. „Mieszkańcy wiosennej łąki” – układanie obrazków według instrukcji słownej (po lewej, po prawej, na górze, na dole, za i przed, itp.)Wskazywanie obrazków w określonym położeniu, samodzielne określanie ich położenie.  Ćwiczenia orientacji kierunkowej na płaszczyźnie. Różnicowanie strony lewej i prawej.

Zainspirowanie dzieci do działania poprzez wiersz:

„Biegną dzieci po łące i widzą: koniki skaczące.

Jeden w prawo, drugi w lewo,

A trzeci, czwarty i piaty, ustawiły się w szeregu i mówią:

Że ……przygotowują się do wielkiego biegu. „

III  OGNIWO – CZĘŚĆ RELAKSACYJNO – ODPRĘŻAJĄCA

7. Masaż twarzy „Puszek” – zabawa relaksacyjna. Nawiązanie bliskiego kontaktu z drugą osobą. Odprężenie, eliminacja napięcia mięśniowego.

Dzieci dobierają się parami. Jedno dziecko z pary kładzie się na plecach. Drugie dziecko kawałkiem postrzępionej, miękkiej, papierowej serwetki lekko gładzi czoło, szyję, ręce i odsłonięte do kolan nogi leżącego dziecka. Towarzyszy temu cicha, spokojna muzyka.

IV OGNIWO  – CZĘŚĆ PODSUMOWUJĄCA

8.  „Taniec pajaców” – zabawa ruchowa przy muzyce. Utrwalanie stosunków przestrzennych oraz orientacji w schemacie własnego ciała.

Nauczycielka zaprasza dzieci do zabawy przy muzyce „To będzie taniec pajaców”. Dzieci wykonują znane im ruchy pajaca w takt muzyki. „Pajacom zepsuły się prawe ręce’ – mówi nauczycielka. Dzieci z rozbawieniem przyjmują tę propozycję i próbują wykonywać ruchy pajaca, nie poruszając prawą ręką. W dalszym ciągu zabawy nauczycielka sugeruje dzieciom zepsucie lewej nogi, potem prawej ręki i lewej ręki. Za każdym razem pajace powracają do stanu wyjściowego.

KURS KWALIFIKACYJNY Z ZAKRESU TARAPII PEDAGOGICZNEJ
Opracowała Anna Rusinek, OLSZTYN  2011



Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: