Rozmowa na temat znaczenia drzew w przyrodzie na podstawie wiersza R. Pisarskiego „Zielone serce”

Cele:

– zwrócenie uwagi na potrzebę dbania o rośliny, które są źródłem tlenu

– rozumienie znaczenia drzew w przyrodzie (schronienie dla zwierząt),

– rozumienie uczuć własnych i innych,

– rozwijanie sprawności manualnej i koncentracji uwagi.

 

Podstawa programowa:

XII/2  –  wie,  jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt tlen, przestrzeń życiowa, bezpieczeństwo, pokarm) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgotność)

III/1   –  zwraca się bezpośrednio do rozmówcy, stara się mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym;

III/2   –  mówi płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji;

III/3  –  uważnie słucha, pyta o niezrozumiałe fakty i formułuje dłuższe wypowiedzi o ważnych sprawach;

IX/2   –   umie wypowiadać się w różnych technikach plastycznych i przy użyciu elementarnych środków wyrazu (takich jak kształt i barwa) w postaci prostych kompozycji i form konstrukcyjnych;

 

Metody:

– podające

– poszukujące,

– ekspresyjne

– praktycznego działania

 

Formy:

– grupowa,

– zespołowa,

– indywidualna,

 

Pomoce dydaktyczne : zagadka, wiersz, duży szary karton, wycięte liście z zielonej bibuły, brązowa bibuła, klej, ilustracje „wesołego” i „smutnego” drzewa.

Plan zajęcia:

  1. Rozwiązanie zagadki, wymienienie części drzewa.

Ma koronę, choć królem nie jest,

pięknie szumi gdy watr zawieje,

w lecie chłodzi cię przyjemnie.

Zimą stoi nagie, ale nadal piękne.

 

  1. Słuchanie wiersza

Na skwerku rosło drzewko,

Szeroko, rozłożyście,

Srebrzystą miało korę,

Zielonosrebrne liście

Słuchali chętnie ludzie

Przechodząc koło drzewa

Jak wietrzyk wśród gałązek

Wesołe piosnki śpiewa

Lecz przyszedł mały urwis

Ukradkiem wyjął nożyk

Bo napis chciał wyskrobać

W srebrzystej miękkiej korze.

Wycinał powolutku,

Literkę po literce.

Nie wiedział że pod korą

Zielone płacze serce.

– rozmowa dotycząca treści wiersza,

– wypowiedzi dzieci na temat wyglądu drzewa, przyjemności jakie dawało ludziom (cień, ochłodę, szum gałęzi, śpiew ptaków), zachowania chłopca, odczuć okaleczonego drzewa (można nawiązać do odczuć dzieci gdy się skaleczą).

 

  1. Zabawa z elementem dramy: „Smutne i wesołe drzewko”

Nauczycielka odsłania ilustracje drzewka zdrowego, zadbanego, z zielonymi listkami, oraz ogołoconego z liści z połamanymi gałązkami. Prosi dzieci, aby spróbowały sobie wyobrazić, co mogą odczuwać te dwa drzewa. Chętne dzieci podchodzą do wybranej ilustracji i opisują swoje odczucia, wcielając się w rolę danego drzewa. Np.: jestem smutnym drzewem bo mam połamane gałązki i …….. . Jestem drzewem wesołym bo………. .

  1. Wykonanie wspólnej pracy plastycznej  nt. „drzewko”

Nauczycielka rozdaje dzieciom zielone listki (z bibuły) i brązową bibułę pociętą na paski lub inne części by dzieci mogły wykleić drzewo, inny wręczamy klej i zachęcamy do współpracy. Na szarym kartonie nauczycielka może naszkicować wcześniej kontur drzewa i gałązki by zachować proporcje.

Po zakończeniu pracy, nauczycielka pyta czy czegoś nie brakuje, naprowadza dzieci przypominając treść wiersza wycina z zielonego papieru serce i poleca jednemu z dzieci przykleić je w odpowiednim miejscu. Wspólnie porządkujemy miejsce.

  1. Zabawa ukazująca znaczenie drzew w przyrodzie A. Kurkowskiej „Do czego potrzebne są drzewa?”

– Nauczycielka dzieli dzieci na dwie grupy (mogą dobrać się parami), jedna to drzewa, druga – zwierzęta.

– zwierzęta mogą żyć, oddychać, odżywiać się czy chronić tylko pod drzewem – kucają więc pod każdym drzewem – tu są bezpieczne.

– jednak aby żyć, muszą zdobywać pokarm. Na dany znak muszą zmienić drzewo. W trakcie kiedy przebiegają od drzewa do drzewa nie wolno im oddychać, gdyż z dala od drzew nie ma tlenu, który one produkują. (możemy sprawdzić czy dzieci potrafią na chwilę wstrzymać powietrze).

– nauczyciel wciela się w rolę leśnika, który ścina drzewa (nauczyciel wybiera po jednym dziecku, które może zamieniać się w zwierzątko lub odchodzi z zabawy) i przeznacza je na: meble, papier, opał itp. Następnie staje się kwaśnym deszczem, który zabija drzewa.

– liczba zwierzątek (dzieci) przy każdym z drzew robi się coraz większa, odległość, którą trzeba pokonać (wstrzymując oddech) by zdobyć pokarm (od drzewa do drzewa) robi się coraz większa.

– kiedy wszystkie dzieci – zwierzątka gromadzą się wokół ostatniego drzewa, nauczyciel podkreśla, że jedno to za mało by dać tlen tak dużej ilości zwierząt, jeśli go zabraknie będą ginąć też zwierzęta.

  1. Zakończenie podziękowanie dzieciom za udział.

 

Przygotowała Marta Wójtowicz-Ryba.




Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: