Radosny i smutny przedszkolak-prawa dziecka do wyrażania emocji i akceptacji

Temat: Radosny i smutny przedszkolak – prawa dziecka do wyrażania emocji i akceptacji ich ze strony dorosłych.

Cele ogólne:

  • Zapoznanie dzieci z przysługującymi im prawami.
  • Stwarzanie sytuacji do wspólnej zabawy i wyrażania uczuć radości i smutku.
  • Rozwijanie inwencji twórczej.

Cele operacyjne:

Dziecko:

–        nazywa uczucia smutku i radości, potrafi je powiązać z określonymi sytuacjami,

–        czerpie radość z uczestniczenia we wspólnych zabawach,

–        skupia uwagę na słuchanym tekście, rozumie jego treść,

–        wykonuje polecenia nauczyciela, bezpiecznie bawi się w grupie

–        potrafi liczyć do trzech

–        wyraża uczucia mimiką twarzy, rysuje „buzie” wesołe i smutne.

Metody:

  • Słowna: rozmowy, objaśnienia, czytanie tekstu.
  • Zadań stawianych dziecku.
  • Improwizacja ruchowa.
  • Pedagogika zabawy.

Formy pracy:

  • Indywidualna
  • Zbiorowa

Środki dydaktyczne:

  • Tekst opowiadania dla dzieci ułożony dla potrzeb zajęcia.
  • Kartoniki z konturami twarzy wyrażające radość i smutek, dla każdego dziecka w grupie.
  • Dwie plansze z narysowanymi buziami z brakującymi elementami mimiki, do uzupełnienia.
  • Gazety
  • Dwa markery
  • Płyty CD z podkładem muzycznym.
  • „Drzewo zadowolenia” i „Drzewo niezadowolenia”.

Wykorzystane rodzaje aktywności :

  • Słowna
  • Muzyczna
  • Plastyczna
  • Ruchowa
  • Matematyczna

Przebieg zajęcia :

1.       Powitanie – stworzenie atmosfery poczucia bezpieczeństwa i akceptacji każdego członka grupy przez wspólny śpiew z elementami Pedagogiki zabawy:

„Witaj Olu , witaj Olu

jak się masz, jak się masz?

wszyscy cię witamy

pięknie pozdrawiamy

Bądź wśród nas.”

2.       Nauczycielka wprowadza dzieci w treść zajęcia mówi, że każde dziecko ma prawo być radosne, wesołe a czasami smutne i ma prawo wyrażać to poprzez śmiech, okrzyki radości, zabawę lub płacz, wyciszenie i niechęć do zabawy. W każdej sytuacji dziecko ma prawo zwrócić się do dorosłego – nauczycielki i być wysłuchane, należy rozumieć emocje dziecka.

3.       Nauczycielka rozdaje dzieciom kontury twarzy – każde dziecko otrzymuje twarz uśmiechniętą i twarz smutną.

4.       Dzieci siedzą na dywanie z twarzą w kierunku nauczycielki i uważnie słuchają. Nauczycielka mówi:

– Przeczytam wam teraz krótką opowiadanie. Chciałabym, abyście w momencie , gdy będę zadawała pytania, podnosili, do góry „buzie” wyrażające smutek lub radość, czyli uczucia, które przeżywają bohaterowie.

Nauczycielka obserwuje czy dzieci prawidłowo rozpoznają uczucia i wiedzą jak połączyć je  z mimiką.

„ Jasio przyszedł do przedszkola z mamą. Wszedł do klasy i już miał zostać i zacząć bawić się z dziećmi, ale postanowił jeszcze raz pocałować mamę i pożegnać się. Przytulił się więc mocno i wtedy zrobiło mu się smutno, że mama z nim nie zostanie.”

– Jak czuł się Jasio ? Proszę podnieście rysunek twarzy wyrażającej jego uczucia.

„ Po krótkiej chwili Jasio pożegnał się z mamą i podszedł do bawiących się kolegów, którzy budowali zamek z klocków. Chłopczyk zaczął bawić się razem z nimi. Wspólnie zbudowali ogromną wieżę zamkową. Jasio bardzo się ucieszył, że jest taka wysoka. Ciociu – zobacz jaką wielką wieżę z klocków razem zbudowaliśmy – krzyczał z radości na cały głos.”

– Pokażcie rysunek twarzy, który wyraża uczucia Jasia, a następnie rysunek twarzy odpowiadający temu, jak czułby się każdy z was.

„Jasio zmęczył się trochę zabawą i usiadł z boku. Siedział sam bo inni byli zajęci różnymi zabawami i wtedy przypomniał sobie mamę, że bardzo chciałby teraz z nią być. Zaczął płakać. Ciocia Kasia podeszła do Jasia, przytuliła i zapytała co się stało, dlaczego płacze ? Chcę do mamy – powiedział Jaś.”

– Podnieście teraz rysunek twarzy, który wyraża jak czuł się Jasio ? Pomyślcie czy Wy też tak się kiedyś czuliście.

„Ciocia mocno przytuliła chłopczyka i powiedziała, że mama wkrótce po niego przyjdzie. Koledzy zachęcali Jasia do zabawy z nimi. Zaczęli więc budować ulicę dla samochodów i można było fajnie się bawić. Jaś pomyślał, że już niedługo zobaczy mamę, a czekając na nią może się pobawić z kolegami. Wziął więc samochodzik i jeździł nim po zbudowanej ulicy. Był bardzo zadowolony. Zabawa mu się podobała. Cieszył się, że może bawić się razem z innymi”

– A jak teraz czuł się Jasio ? Podnieście właściwy rysunek twarzy wyrażającej uczucia. Widzicie, że w różnych sytuacjach, przeżywamy różne uczucia i każdy z Was ma prawo być wesoły, smutny, uśmiechnięty, radosny.

5.       Zaproszenie do zabaw ruchowych. Chcę aby dzieci były najczęściej wesołe, dlatego zapraszam do zimowych zabaw przy muzyce, które dają dzieciom wiele radości.


  • Dzieci naśladują “padający śnieg, wirujące płatki śniegowe, opadanie śniegu na ziemię” – zabawa twórcza.
  • Dzieci toczą wyobrażoną „ kulę śniegową” w rytm muzyki.
  • „Lepienie bałwana” – dzieci ustawiają kolejno na sygnał kule – w czasie przerw w muzyce rozluźniają się.
  • Dzieci liczą kule śniegowe w swoim  bałwanie i „sprawdzają” czy koledzy prawidłowo ustawili bałwana.
  • Żywiołowe skoki radości – wyrażanie radości z ulepionego przez siebie „bałwana”.
  • „Śnieżki” – nauczycielka rozkłada w różnych miejscach sali kawałki gazet. Dzieci biegają przy akompaniamencie muzyki po sali pomiędzy gazetami  – w różnych kierunkach. Na przerwę w muzyce – dzieci zgniatają kule z gazet i rzucają w dowolnych kierunkach. Swobodne wyrażanie uczuć radości z zabawy.
  • „Chodźcie na saneczki” – dobieranie się parami, poruszanie po sali podczas słuchania piosenki „Sanna”. Na sygnał „stop”, saneczki się zatrzymują i dzieci zamieniają się miejscami.
  • Melodia wyciszająca  „Zima” – Vivaldiego. Dzieci siadają i odpoczywają na dywanie.

6.       Nauczycielka wykłada na dywan dwie duże plansze z rysunkami twarzy. Zadaniem dzieci jest dorysowanie „buziom” mimiki wyrażającej radość lub smutek. Nauczycielka pyta, jak będzie wyglądała buzia uśmiechnięta. Dzieci palcem w powietrzu rysują uśmiech. Dziecko, które było najbardziej uśmiechnięte dorysowuje markerem uśmiech na planszy. Pozostałe dzieci oceniają czy zrobiło ono zadanie prawidłowo. To samo robimy ono zadanie prawidłowo. To samo robimy z buzią smutną, obrazując smutek. Dzieci wybierają „buzie” dla siebie i przyklejają sobie do ubrania (uśmiechnięte lub smutne) wyrażające ich nastrój.

7.       Nauczycielka chwali za udział wszystkie dzieci. Jeśli dzieci mają przyklejone „buzie” uśmiechnięte, nauczycielka wyraża radość z tego faktu i przykleja też sobie „uśmiechniętą buzię”.

8.       Ewaluacja zajęcia. Nauczycielka prosi, aby dzieci szczerze wyraziły opinię o zajęciu podchodząc do wybranego drzewka. Jeśli się podobało – wybierają „drzewko zadowolenia”, jeśli nie „drzewko niezadowolenia”. Głośnym „hurra” kończą zajęcie.



Być może zaintresują Cię również inne nasze materiały: