PROGRAM AUTORSKI Z ZAKRESU  EDUKACJI MUZYCZNEJ  DLA  DZIECI  W  WIEKU PRZEDSZKOLNYM (3-6 LAT)

TYTUŁ: „KAŻDY MAŁY PRZEDSZKOLACZEK, CHĘTNIE ŚPIEWA, TAŃCZY, SKACZE 

„Ciało ludzkie jest orkiestrą, w której różne instrumenty: mięśnie, nerwy, słuch kierowane są przez dwóch dyrygentów

– duszę i umysł.”

(Emil Jaques-Dalcroze)

  

Data realizacji programu:   rok szkolny 2017/2018

Miejsce realizacji :  Przedszkole Samorządowe w Czempiniu

Opracowała:   mgr Karina Mańkowska – nauczyciel mianowany                                                       

                       Przedszkola Samorządowego w  Czempiniu



 

Czempiń 2017

 

I   ZAŁOŻENIA  PROGRAMU  

II  CZAS I WARUNKI REALIZACJI PROGRAMU

III CELE GŁÓWNE I CELE  SZCZEGÓŁOWE

IV TREŚCI  KSZTAŁCENIA

V  PLAN PRACY

VI  METODY PRACY

VII  FORMY PRACY

VIII  ŚRODKI REALIZACJI PROGRAMU

IX  EWALUACJA PROGRAMU

X LITERATURA

XI ZAŁĄCZNIKI

  

I  ZAŁOŻENIA  PROGRAMU

        Program „Każdy mały przedszkolaczek, chętnie śpiewa, tańczy, skacze” przeznaczony jest dla dzieci od 3 do 6 lat i realizowany będzie w Przedszkolu Samorządowym w Czempiniu.

         Muzyka, jako jedna z dziedzin sztuki odgrywa ogromną rolę w życiu każdego człowieka. Powinna ona stanowić, dla współczesnego człowieka, pewien rodzaj odprężenia psychicznego, wzbogacać jego doświadczenia wpływać na wszechstronny rozwój osobowości, rozwijać uczucia i wyobraźnię, dostarczać dużo radości i piękna.

         Muzyka jest bardzo ważnym elementem w pracy z dziećmi i pełni wiele funkcji:

  • uczy-pozwala zrozumieć otaczający świat,
  • bawi-dostarcza dzieciom wiele radości i uciechy podczas tańca oraz w czasie innego jej wykorzystania,
  • rozwija-dziecko w trakcie zabaw muzycznych zaczyna rozumieć, że coś jest rytmiczne, że muzyka może być głośna lub cicha i można ją przedstawić ruchem,
  • wychowuje- pozwala dziecku zrozumieć świat wartości społeczno- moralnych,
  • wspomaga rozwój emocjonalny- dziecko dzięki muzyce może wyrazić swoje pragnienia, uczucia i wyobrażenia,
  • wpływa na ogólny stan zdrowia dziecka – w czasie zabaw ruchowych następuje rozwój mięśni, poprawa postawy i pracy serca, wzmocnienie układu nerwowego, nauka płynnego i elastycznego ruchu,
  • relaksuje –muzyka relaksacyjna ma na celu wyciszenie i uspokojenia dziecka, nawet w przypadku gdy jest  ono z zasady nerwowe i pobudzone.

 

        Wszystkie funkcje są bardzo ważne, dlatego od najmłodszych lat dziecko powinno być wprowadzone w świat muzyki. Wychodząc  zatem, naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom wychowanków opracowałam program edukacji muzycznej.

Sposób, w jaki dziecko zostanie zachęcone w przedszkolu do słuchania muzyki, śpiewania, a nawet tworzenia  łatwych  melodii oraz w jakim stopniu będą rozbudzane zainteresowania muzyczne, w znacznym zakresie decydować będzie o dalszym jego rozwoju w dziedzinie muzyki.

 

II  CZAS I WARUNKI REALIZACJI PROGRAMU

Program z zakresu edukacji muzycznej „Każdy mały przedszkolaczek, chętnie śpiewa, tańczy, skacze” realizowany będzie w roku szkolnym 2017/2018, w Przedszkolu Samorządowym w Czempiniu z dziećmi od 3 do 6 lat.

Zajęcia muzyczne powinny odbywać się z cała grupą- raz w tygodniu

(w grupie 3,4 latków ok. 15-20 minut, w grupie 5,6 latków ok.25-30 minut).

Program został tak opracowany, aby można było go modyfikować według potrzeb i możliwości dzieci, dlatego można go również realizować  podczas zajęć porannych lub popołudniowych.

Myślę, że zaproponowane zabawy sprawią dzieciom ogromną przyjemność, rozwiną umiejętności muzyczne dzieci oraz pobudzą ich fantazję. Najważniejsze, aby pamiętać, że zajęcia muzyczne mają być dla dzieci dobrą zabawą.

III   CELE GŁÓWNE I SZCZEGÓŁOWE

 

Autorski program edukacji muzycznej pt. „Każdy mały przedszkolaczek, chętnie śpiewa, tańczy, skacze”, na którym opierać się będą zajęcia umuzykalniające jest odpowiedzią na zapotrzebowanie, na pogłębienie treści muzycznych w edukacji przedszkolnej. Określono w nim cele, zgodne z obowiązującą podstawą programową, oraz treści edukacyjne, jakie będą realizowane podczas zajęć i zabaw muzycznych.

  CELE GŁÓWNE:

  • Rozwijanie zainteresowań muzycznych dzieci,
  • Rozwijanie umiejętności wokalnych,
  • Rozwijanie umiejętności gry na instrumentach muzycznych.

 CELE SZCZEGÓŁOWE:

  • Kształtowanie podstawowych zdolności muzycznych (śpiew, taniec, słuchanie muzyki…),
  • Kształtowanie poczucia rytmu,
  • Wyrabianie umiejętności układania prostych melodii do podanego tekstu,
  • Wyrabianie pamięci i wyobraźni muzycznej,
  • Rozwijanie umiejętności rozróżniania głosu męskiego i żeńskiego,
  • Kształtowanie wrażliwości na zmianę tempa, dynamiki i wysokości dźwięku,
  • Kształtowanie umiejętności słuchania muzyki,
  • Zapoznanie z wyglądem i brzmieniem wybranych instrumentów muzycznych,
  • Kształtowanie umiejętności rozpoznawania dźwięków wybranych instrumentów muzycznych,
  • Rozwijanie umiejętności gry na instrumentach perkusyjnych,
  • Rozwijanie koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej,
  • Kształtowanie umiejętności wyodrębniania części słuchanego utworu,
  • Rozwijanie umiejętności rozróżniania rożnych typów muzyki( np. muzyka poważna, disco, techno, ludowa…),
  • Kształtowanie umiejętności odzwierciedlania muzyki w formie plastycznej i ruchowej.

 

 IV    TREŚCI   KSZTAŁCENIA

 

 Treści kształcenia wynikające z PODSTAWY PROGRAMOWEJ WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO  z dnia  14 lutego 2017 roku

 

Osiągnięcia dziecka na koniec wychowania przedszkolnego:

 

  1. Poznawczy obszar rozwoju dziecka. Dziecko przygotowane do podjęcia nauki w szkole:

7)-eksperymentuje rytmem, głosem, dźwiękami i ruchem, rozwijając swoją wyobraźnię muzyczną;

 -słucha, odtwarza i tworzy muzykę,

 -śpiewa piosenki, porusza się przy muzyce i do muzyki,

 -dostrzega zmiany charakteru muzyki, np. :dynamiki, tempa i wysokości dźwięku oraz wyraża ją ruchem,

– reaguje na sygnały, muzykuje z użyciem instrumentów oraz innych źródeł dźwięku, -śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru oraz łatwe piosenki ludowe,

– chętnie uczestniczy w zbiorowym muzykowaniu; wyraża emocje i zjawiska pozamuzyczne różnymi środkami aktywności muzycznej;

– aktywnie słucha muzyki, wykonuje lub rozpoznaje melodie, piosenki i pieśni, np. ważne dla wszystkich dzieci w przedszkolu, np. hymn przedszkola, charakterystyczne dla uroczystości narodowych( hymn narodowy), potrzebne do organizacji uroczystości np. Dnia Babci i Dziadka, Święta Przedszkolaka (piosenki okazjonalne) i inne;

-w skupieniu słucha muzyki.

 

V PLAN PRACY

TREŚCI PROGRAMOWE ZADANIA ZAMIERZONE EFEKTY
1.Śpiew i ćwiczenia mowy

 

-nauka słów wybranych piosenek oraz rymowanych wierszyków,

-analiza piosenki pod względem dynamiki(fragmenty głośne i ciche)

-śpiewanie piosenek indywidualnie, grupowo i w zespołach,

-nucenie melodii na różnych sylabach,

-wykonywanie ćwiczeń ortofonicznych,

-wykonywanie ćwiczeń słuchowych, oddechowych oraz kształtujących prawidłowa dykcję,

-udział w imprezach , uroczystościach przedszkolnych oraz konkursach.

Dziecko potrafi:

-zaśpiewać poznane  piosenki oraz  recytować wiersze z odpowiednia dykcją,

-rozpoznawać muzykę

-zaśpiewać piosenkę indywidualnie, zespołowo lub z całą grupą,

-poprawnie mówić,

-prezentować swoje umiejętności wokalne podczas imprez i uroczystości przedszkolnych,

konkursów

2.Ruch przy muzyce

 

-unoszenie kolan w czasie biegu i marszu, stawianie stóp „z palców”, elastyczne uginanie kolan podczas skoków,

-poruszanie się cwałem bocznym w kole wiązanym oraz parach,

-reakcja na różne rodzaje akompaniamentu,

-sprawne ustawianie się na sygnał słowny i dźwiękowy,

-improwizowanie ruchem słuchanych utworów,

-systematyczne stosowanie ćwiczeń inhibicyjno-incytacyjnych (zabawy i ćwiczenia wyrabiające umiejętność poruszania się w przestrzeni),

-formowanie koła, rzędu, par dwóch i więcej kółek, rozstawienie „w rozsypce”                        -wykorzystanie własnego ciała do tworzenia dźwięków,

-zabawy odprężające, relaksujące przy muzyce z wykorzystaniem przyborów (np. przybory do ćwiczeń, chusta animacyjna…)

-nauka tańców do muzyki disco, poważnej, ludowej..

-nauka tańców polskich oraz wybranych tańców narodów europejskich.

Dziecko potrafi:

-ładnie poruszać się przy muzyce

-odzwierciedlać ruchy nauczyciela przy muzyce,

-poruszać się cwałem,

-ilustrować ruchem piosenkę,

-sprawnie ustawiać się na ustalony sygnał,                           -dowolnie improwizować ruchem  muzykę ,

-wykorzystać własne ciało do tworzenia dźwięków(ręce, nogi, aparat artykulacyjny),

-poruszać się w przestrzeni,

-ustawiać się w kole, rzędzie, parze, rozsypce…

-naśladować  ruchy zwierząt, czynności ludzi przy muzyce,

-wykorzystywać różne przybory do zabaw przy muzyce,

-tańczyć (zna kroki wybranych tańców),

 

 

3.Gra na instrumentach

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-zapoznanie z nazwą i wyglądem wybranych instrumentów muzycznych,

-próby wydobycia dźwięków z różnorodnych przedmiotów,             -nauka gry na wybranych instrumentach muzycznych,            -improwizacje gry na poznanych instrumentach muzycznych wg pomysłów dzieci,

-rozpoznawanie instrumentów muzycznych po ich brzmieniu,         -rozwiązywanie zagadek dźwiękowych,

-rozpoznawanie dźwięków niskich i wysokich, odróżnianie kontrastowego tempa i dynamiki,

-wykonywanie prostych instrumentów muzycznych z wykorzystaniem materiałów odpadowych.

 

Dziecko potrafi:                            -rozpoznać  i nazwać wybrane instrumenty muzyczne,                             -grać na wybranych instrumentach muzycznych,                                   -wykorzystywać różne przedmioty do zabaw rytmicznych,

 -rozpoznawać instrumenty po ich brzmieniu ,

-rozwiązywać zagadki dźwiękowe,

-wykonać  prosty instrument muzyczny                            

4.Słuchanie utworów muzycznych

 

 

 

 

-rozpoznawanie piosenek po wysłuchanej melodii lub po wystukanym rytmie,

-określanie budowy wysłuchanych piosenek (ilość zwrotek, refren, powtórzenia),

-określanie ilości  dźwięków następujących po sobie,

-określanie nastroju, charakteru muzyki, jej tempa, natężenia,                                -poznanie różnorodnych typów muzyki (poważna, disco, techno, ludowa),

-malowanie ilustracji do wybranej przez nauczyciela muzyki, 

-poznanie twórczości polskich i zagranicznych kompozytorów (np. F. Chopin, Moniuszko, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven…)                              -rozwiązywanie zagadek muzycznych.

 

Dziecko potrafi:

-w skupieniu słuchać muzyki ( np. podczas  zajęć, koncertów..)                                                   -rozpoznać piosenki po wysłuchanej melodii oraz wystukanym rytmie,

-określić ilość usłyszanych dźwięków, 

-powtórzyć kilka dźwięków  następujących po sobie,                                                 -określić budowę  piosenki, jej nastrój, tempo, natężenie,              -rozpoznać typ muzyki,                         -odzwierciedlić w formie plastycznej słyszaną muzykę,

-rozwiązywać zagadki muzyczne,

-prawidłowo rozróżniać zmianę tempa w utworach muzycznych.

 

5.Tworzenie muzyki -układanie melodii do prostego tekstu podanego przez nauczyciela,                             -układanie tekstu, opowiadania do wysłuchanej melodii,                                      -wykorzystywanie naturalnych efektów (tupanie, klaskanie, itp…) do tworzenia podkładu muzycznego do piosenek,                                    -zabawy w „echo melodyjne”. Dziecko potrafi:                           -tworzyć własne melodie do prostego tekstu,

-ułożyć krótki tekst do melodii,

-wykorzystać naturalne efekty do tworzenia podkładu muzycznego,

-powtórzyć usłyszane dźwięki wg odpowiedniej kolejności.

 

VI METODY PRACY

Metody:

  • Aktywizujące (dziecko dzięki temu, że przeżywa to, co robi, lepiej rozumie i zapamiętuje nowo poznane treści,
  • Praktyczne (dziecko w trakcie działania sprawdza wiadomości w praktyce)
  • Problemowe (dziecko samo rozwiązuje problemy, odkrywa nowe umiejętności)
  • Podające (dziecko przyswaja sobie wiedzę przekazana przez nauczyciela)

Dobór metod zależy od indywidualnych możliwości dzieci oraz od tego, jakie umiejętności zaplanowaliśmy kształcić w danej chwili. Zatem najlepszymi metodami są te, które aktywizują i motywują dziecko oraz umożliwiają praktyczne zastosowanie zdobytej wiedzy. Należą do nich:

  • Metoda twórczych zajęć ruchowych: gimnastyka Rudolfa Labana– cechą charakterystyczną metody jest odchodzenie od ruchu odwzorowanego, na rzecz ruchu podejmowanego zgodnie z własną inwencją twórczą, fantazją, doświadczeniem.
  • Metoda wg Carla Orffa -jego zdaniem muzyka wywodzi się z mowy, ruchu i gestu. Oznacza to w praktyce, że wykorzystane i przetworzone na język muzyczny powinno być to, co dziecku najbliższe: słowo, gest, ruch, otoczenie. Zaspokojenie potrzeby ruchu formie dobranej przez samo dziecko, daje okazję do rozładowania napięć emocjonalnych do ich odreagowania. Metoda Orffa wykorzystuje takie formy wychowania muzycznego jak: gra na instrumentach, ruch przy muzyce, tworzenie muzyki.
  • Metoda Dobrego Startu- najważniejszym elementem tej metody są zajęcia ruchowo-słuchowo-wzrokowe, w zassie których w rytm melodii(prostej piosenki) rysują proste znaki graficzne.
  • Metoda E. J. Dalcroze’a – metoda ta jest pełna aktywacji dziecka. Muzyczność tej metody polega na wyjściu od muzyki  (tj. od wysłuchanej i wykonanej piosenki, przeżytego w ruchu utworu instrumentalnego oraz improwizacji muzycznej) do wiedzy o muzyce. Celem tej metody jest poszukiwanie drogi do muzyki poprzez różnego rodzaju działania twórcze, ćwiczenia słuchowe, głosowe, ruchowe.
  • Metoda aktywnego słuchania muzyki wg Batii Strauss –opiera się na: wykorzystaniu elementów ruchu, tańca, gestów, śpiewu, gry na prostych instrumentach perkusyjnych, stwarzaniu dzieciom możliwości zabawy z muzyką, przez co staje się lubiana i chętnie słuchana, aktywnym słuchaniu łatwo przyswajalnej muzyki poważnej, obcowaniu z nią i czerpaniu z niej tego co najlepsze: piękno, wrażliwość, pomysłowość, muzykalność, uruchamianiu wyobraźni oraz przełamywaniu oporów związanych z publicznym występem,
  • Metoda KLANZY – pedagogika zabawy– proponuje ona działania dające członkom grupy możliwość rozwoju w atmosferze zaufania , wzajemnej akceptacji , bez względu na wiek i umiejętności , wyzwala aktywność twórczą i ciekawość , ułatwia kontakty z innymi, ze sobą i otaczającą rzeczywistością . Metody te likwidują lęk , obawę i strach , napięcie mięśni oraz napięcia psychiczne , angażują w działanie całą osobę wszystkie jej zmysły , wyzwalają twórczą aktywność , uczą współpracy z innymi .

 

  • Technika relaksacyjna- muzyka relaksacyjna- jest ona najprostszą a zarazem bardzo skuteczną forma kształtowania pozytywnych emocji wśród dzieci, polegająca na słuchaniu krótkich utworów lub fragmentów odpowiednio dobranej muzyki artystycznej, poważnej. Muzyka relaksacyjna ma bardzo duży wpływ na zdrowie i dobre samopoczucie. Pozwala ona redukować stres, lęki, depresje. Bardzo ważna w doborze muzyki do ćwiczeń jest tonacja, tempo oraz czynniki psychologiczne, fizjologiczne i estetyczne, po to, by spowodować różnorodne reakcje słuchowe, fizyczne i emocjonalne.

 

  • Metoda „Edukacja przez ruch” Dorota Dziamska „Edukacja przez ruch”- to system form i metod kształcenia oraz terapii, który wykorzystuje naturalny, spontaniczny ruch organizmu. Człowiek rusza się, a więc przez ruch uaktywnia zmysły, dzięki którym poznaje otaczający go świat.( Metoda D. Dziamskiej polega na wykorzystaniu spontanicznej aktywności i radości dzieci na zajęciach. Jest to integracja ciała ze zmysłem w rytm dobranej przez dorosłą osobę muzyki. W trakcie pracy :

– synchronizujemy pracę mózgu,

– wspomagamy koncentrację oraz polisensoryczne poznawanie,

– rozwijamy się emocjonalnie, społecznie i poznawczo.

 

Każda z wymienionych metod nie jest stosowana w izolacji, one się wzajemnie uzupełniają i przeplatają, bowiem w pracy dydaktyczno wychowawczej najważniejsze jest dziecko i jego wszechstronny rozwój.

VII  FORMY PRACY PODCZAS REALIZACJI  PROGRAMU

  • Wzbogacanie w sali kącika muzycznego, z wykorzystaniem

instrumentów wykonanych przez dzieci.

  • Wychodzenie z przedstawieniami muzycznymi do różnych placówek

kulturalno-oświatowych : Szkoła Podstawowa, Przedszkole itp.

  • Zapraszanie przedstawicieli teatrzyków objazdowych, zespołów muzycznych na przedstawienia, koncerty do przedszkola.
  • Zapoznawanie dzieci na zajęciach z polskimi kompozytorami i ich

najbardziej znanymi utworami: Chopin, Moniuszko, itp.

  • Zapoznawanie dzieci z polską muzyką narodową i Hymnem

Państwowym.

  • Zapoznawanie w trakcie zajęć z różnymi instrumentami muzycznymi .
  • Tworzenie podczas zajęć instrumentów niemelodycznych z materiałów odpadowych.
  • Prowadzenie zajęć koleżeńskich z zakresu wychowania muzycznego.
  • Prowadzenie zajęć otwartych dla Rodziców z wychowania

muzycznego.

  • Gromadzenie literatury dotyczącej wychowania muzycznego oraz

płyt z piosenkami przedszkolnymi.

  • Prowadzenie zajęć aktywizujących wyrażanie muzyki w formie

plastycznej i organizowanie wystaw tych prac.

  • Integrowanie wszystkich zabaw i zajęć w przedszkolu z muzyką.
  • Udział w konkursach piosenki i tańca in.: „Tanecznym krokiem po Europie”, inne…
  • Udział w innych formach muzycznych organizowanych przez

środowisko lokalne(np. Dni Czempinia).

  • Organizowanie uroczystości wewnątrzprzedszkolnych dla dzieci i z

udziałem  członków rodzin: np. Dzień Babci i Dziadka, Festyn Rodzinny, Wigilia w przedszkolu, spotkania wielkanocne,  bal karnawałowy, bal jesienny, bal zimowy, bal wiosenno-letni…)

 

VIII ŚRODKI REALIZACJI

 

W czasie realizacji programu autorskiego z zakresu edukacji muzycznej „Każdy mały przedszkolaczek, chętnie śpiewa, tańczy, skacze” wykorzystywane będzie :

-sprzęt do odtwarzania muzyki,

-płyty z muzyką,

-instrumenty muzyczne,

-przybory do zabaw ruchowych,

-nietypowe przybory,

-chusta animacyjna,

 

   IX  EWALUACJA

Ewaluacja w dydaktyce  powinna być nastawiona  na systematyczne zbieranie informacji o warunkach, przebiegu i wynikach dydaktycznych w celu ulepszenia tych działań lub podjęcia decyzji o ich prowadzeniu.

(B. Niemiecko)

Poprzez ewaluację programu „Każdy mały przedszkolaczek, chętnie śpiewa, tańczy, skacze” będzie można uzyskać informacje na temat zainteresowań dzieci w zakresie edukacji muzycznej oraz  atrakcyjności prowadzonych zajęć.

Ewaluacja dokonana  będzie na podstawie:

-uzyskanej  opinii nauczyciela mianowanego dotyczącej programu na rok szkolny 2017/2018

– obserwacji działalności muzyczno- ruchowej  wychowanków podczas prowadzonych zajęć(dzięki tym obserwacjom będzie można polepszać jakość prowadzonych zajęć, zwiększać ich atrakcyjność),

– analizy  dokonań i osiągnięć podczas publicznych występów,

LITERATURA

  1. Dziamska D. „Edukacja przez ruch, Kropki, kreski…” WSiP 2005)
  2. Malko D., „Metodyka wychowania muzycznego w przedszkolu”,
  3. Smoczyńska – Nachtman U., „Muzyka dla dzieci”,
  4. Smoczyńska – Nachtman U., „Kalendarz muzyczny w przedszkolu”.

5.Podolska B. „Z muzyka w przedszkolu” WSiP, Warszawa 1987,

  1. „Wychowanie Przedszkolne” Biblioteka nauczyciela 5/2004,
  2. „Wychowanie w przedszkolu” październik 8/2016

  IX  ZAŁĄCZNIKI

  • PRZYKŁADOWE ZABAWY PRZY MUZYCE

 

1.„Konga”

Dzieci stoją w rzędzie, opierając dłonie na biodrach dziecka stojącego wcześniej (na czele rzędu nauczyciel). Przy rytmicznej muzyce rząd porusza się po sali.  Rząd nie może się  rozerwać. Kto  „wypadnie” z rzędu zaczyna tańczyć sam.

  1. „Muzyczne uściski”

Dzieci poruszają się po sali w rytm grającej muzyki tak jak mają ochotę. Na pauzę każde dziecko musi uścisnąć  osobę, która stoi najbliżej.

  1. „Tańczące części ciała”

Dzieci stoją nieruchomo w kole lub rozsypce. Wyznaczamy jedną część ciała, którą mogą poruszać (np. ręka, głowa, stopa, palce) w takt muzyki. Na przerwę w muzyce nieruchomieją. Innym wariantem jest przypisanie różnych rodzajów muzyki do różnych części ciała (np. poważna – ręka, rock’n’roll – noga itd…).

  1. „Muzyczne ruchy”

Przydzielamy różne ruchy do różnych dźwięków, kiedy dzieci usłyszą dany dźwięk poruszają się w umówiony sposób. Np.: gwizdek – podskoki, bębenek – tupanie, trójkąt – chodzenie na palcach, tamburyn – potrząsamy całym ciałem. Na początek im mniej dźwięków tym większy sukces.

  1. „Wysoko i nisko”

Dzieci kucają. Zaczynamy wydawać dźwięk (na instrumencie lub własnym głosem)od niskiego stopniowo podwyższając. Zadaniem dzieci jest poruszać się wraz z dźwiękiem (podnoszą się i opadają). Na przerwę zatrzymują ruch.

  1. „Limbo”

Dzieci przechodzą w rytm muzyki pod rozpiętym sznurem lub kijem od szczotki (trzymamy wysoko). Z każdą kolejką opuszczamy coraz niżej, dając dzieciom swobodę w pokonaniu przeszkody.

  1. „Igła z nitką”

Dzieci siedzą w rozsypce – są materiałem. Trójka lub czwórka dzieci stoi obok trzymając się za ramiona – pierwsze dziecko jest igłą, pozostałe nitką. W rytm wolnej muzyki dzieci spacerują między siedzącym “materiałem”, gdy muzyka staje się szybka igła (jedno dziecko) ucieka nitce (te dzieci dalej się trzymają za ramiona), która goniąc ją musi dokładnie odwzorować jej drogę na “materiale”.

Dobrze mieć na to więcej czasu, bo wszyscy chcą być igłą.

  1. „Mruczek” – rozpoznawanie głosów kolegów

Mruczek, Mruczek w koło chodzi i pałeczką w ciemno wodzi. /1/

Mruczku, Mruczku poznajże mnie /2/

Dam Ci mleczka w garnku na dnie.

Dzieci chodzą w kole, jedno w środku z zawiązanymi oczami i pałeczką. Dzieci śpiewają /1/, dziecko w kole ” w ciemno” wskazuje jedną osobę, ta śpiewa /2/, dziecko – Mruczek odgaduje kto to.

  1. „Kartofelek zimny – gorący”

Dzieci w kole podają sobie piłeczkę, woreczek albo autentyczny rekwizyt zgodnie ze słyszanym tempem muzyki wolno / szybko

  1. „Wpadłem do studni”

–  „Wpadłem do studni” – dziecko w kole

–  „Na ile metrów ?” – wszyscy

…dziecko uderza w instrument lub przygotowane do zabawy przedmioty np. klocki

dzieci liczą, odpowiadają, następnie wybrana osoba  wyciąga (chwytając za ręce) dziecko siedzące w kole. Zabawa toczy się dalej.

  1. „Głośno – cicho”

Na zasadzie zabawy w „Ciepło – zimno”. Do ukrytego przedmiotu prowadzą dźwięki głośne.

  1. „Do czego zaprasza muzyka?”

Odzwierciedlenie ruchem charakteru muzyki przy zmianie wysokości tonów, tempa, dynamiki, metrum, nastroju, przerwie w muzyce

  1. „Muzyczne echo”

Powtarzanie motywów melodycznych, rytmicznych.

  1. „Mały wietrzyk duży wiatr”

Podczas melodii granej w wolnym tempie dzieci starają się naśladować mały wietrzyk- spokojnie spacerują po sali i bujają się na boki, ramiona w górze. Natomiast podczas melodii granej w szybszym tempie duży wietrzyk- dzieci biegają po sali, na paluszkach, mocno wymachując ramionami na boki.

  1. „Wiosenny deszczyk”

Dzieci przykucają w dowolnym miejscu na sali. Słysząc dźwięki tamburynu(deszczyk), wolno wstają, naśladując wrastanie roślin. Następnie unoszą ręce i rozkładają je lekko na boki , naśladując rozkwitanie wiosennych kwiatów.

  1. „Wesoło smutno”

Nauczyciel gra na instrumencie lub odtwarza z płyty cd muzykę smutną lub wesołą. Dzieci słysząc melodię wesołą, żywo poruszają się(podskakują) w parach. Słysząc melodię smutną, siadają naprzeciwko siebie trzymając się za ręce, wolno kołyszą się na boki.

  1. „Jestem mały, jestem duży”

Dzieci słysząc muzykę graną w wysokich rejestrach instrumentu wspinają się wysoko na palcach stóp, wyciągają w górę ręce i maszerują w rytmie muzyki. Słysząc muzykę graną w niskich rejestrach instrumentu, przykucają  i chodzą na zgiętych kolanach.

  1. „Taniec z balonem”

Tańczymy parami trzymając balonik między głowami, brzuszkami, plecami, kolanami.

  1. „Zabawa z kapeluszem”

Tańczymy w kole i przekładamy z głowy na głowę kapelusz kolejnej osobie. Gdy muzyka ucichnie, osoba mająca kapelusz, odchodzi z zabawy.

  1. „Taniec na gazecie”

Tańczymy pojedynczo lub w parach na gazecie. Na sygnał prowadzącego składamy gazety na coraz to mniejsze części. Wygrywa ten, kto nie wyjdzie stopą poza gazetę podczas tańca.

  1. „Piłka parzy”

Dzieci siadają w kole i przekazują sobie z rąk do rąk piłkę. W tym czasie gra muzyka, kiedy milknie, to z gry odchodzi osoba, która akurat trzyma piłkę.

  1. „Kto szybciej?”

To zabawa zręcznościowa. Do ściany przymocowaliśmy dwie jednakowej długości wstążki (ok. 2 m). Z drugiej strony staje dwoje dzieci i zwija swoją wstążkę na ołówek. Oczywiście zwycięża osoba, która zrobi to pierwsza lub zwinie więcej wstążki w czasie, gdy trwa muzyka.

  1. „Taniec ze szczotką”

Tańczymy w parach, a jedna osoba ze szczotką. Gdy muzyka milknie szczotkę przekazuje się innej osobie, zdobywając parę dla siebie.

  1. „Zabawa muzyczno – ruchowa 1”

Dzieci tańczą dowolnie przy muzyce. Kiedy muzyka milknie, prowadzący podnosi do góry dużą kostkę, pokazując wyraźnie jedną ściankę. Dzieci mają za zadanie szybko połączyć się w grupy liczące tyle osób, ile oczek pokazano na kostce. Po utworzeniu grup padają polecenia, po których dzieci tańczą przez chwilę wykonując zadanie. Potem następuje powrót do swobodnego tańca. Polecenia mogą być następujące:

1 – każdy jest kelnerem w zatłoczonej restauracji

2 – jedna osoba wykonuje dowolne ruchy, a druga jest jej odbiciem w lustrze

3 – jedna osoba jest wiewiórką, dwie tworzą dziuplę

4 – wszyscy stoją pod jednym parasolem i tańczą

5 – stając w kole tworzymy kwiat o pięciu płatkach łącząc wyciągnięte do przodu ręce

6 – jedna osoba to lokomotywa, pozostałe są wagonikami.

  1. „Zabawa muzyczno – ruchowa 2”

Gra muzyka. W chwili, gdy muzyka milknie padają polecenia wykonania krótkich działań w ruchu np.

– uścisnąć jak najwięcej rąk

– dotknąć jak najwięcej kostek u nóg

– popatrzeć jak największej liczbie osób w oczy

– zgrupować się wg koloru oczu, włosów, ubrania itp.

– zgrupować się według pierwszej litery imienia, nazwiska

– zgrupować się według ilości sylab w nazwisku, imieniu

– zgrupować się według miesiąca urodzenia itp.

  1. „Muzyczna loteryjka”

Dzieci tańczą dowolnie w rytm muzyki. Prowadzący co jakiś czas wyłącza muzykę, a jedno z dzieci wyciąga z pojemnika  (może to być kapelusz, pudełko, koszyczek)  los i odczytuje polecenie, według którego dzieci tańczą po ponownym włączeniu muzyki np.

– tańczymy jak samoloty

– tańczymy machając “skrzydełkami”

– szukamy partnera i tańczymy trzymając się “haczykiem” pod rękę

– tańczymy trzymając się za kolana

– tańczymy klaszcząc nad głową

– tańczymy na palcach itp.

Po wykonaniu  jednego polecenia wyciszamy muzykę i wyciągamy kolejny los.

  1. „Zabawa korowodowa”

Rozpoczynamy od naśladowania tańca „głowy węża”. Głową węża jest pierwsza osoba w korowodzie. Osoba ta proponuje krok taneczny, w rytm którego porusza się cały wąż.

Na sygnał prowadzącego zabawę:  „głowa odpada”  tzn. przechodzi na koniec korowodu, a  „nowa głowa” proponuje inny krok taneczny.

  1. „Śpiewanie piosenki: „Wlazł kotek na płotek”

Wszystkich uczestników spotkania dzielimy na trzy – cztery grupy. Każda z nich „śpiewa” piosenkę “Wlazł kotek na płotek” naśladując głos innego zwierzęcia np. jedna grupa – krowy, druga – kota, trzecia – psa. Nauczyciel wskazuje grupę , która ma śpiewać.

  1. Wesołe rytmy.

Zabawa polega na realizacji rytmów klaskaniem lub na instrumentach perkusyjnych. Rytmy  ułożone są na podłodze przez nauczyciela (lub później przez jednego z wychowanków) z różnych np. „darów jesieni”: kasztanów, żołędzi, różnej wielkości orzechów, jabłek itp. Każdy rodzaj „rekwizytu” symbolizuje inny rodzaj wartości rytmicznych – np. żołędzie – ósemki, kasztany – ćwierćnuty, jabłka – półnuty (należy zadbać o relacje dotyczące wielkości, to znaczy, aby dłuższe wartości przedstawione były przez większe przedmioty).

Rytm ujęty jest w takty (2 lub 4) o ustalonym wcześniej metrum. Rolę kresek taktowych mogą odegrać patyczki.

Dzieci wyklaskują rytm, powtarzając go bez przerwy. W tym czasie nauczyciel, wymieniając przedmioty, wprowadza drobne zmiany w ustawieniu np. zamiast kasztana kładzie dwa żołędzie, zamiast dwóch kasztanów kładzie jabłko itp. Zadaniem dzieci jest realizacja rytmu ze zmianami.

Trudniejszy wariant zabawy polega na przyporządkowaniu każdemu rodzajowi wartości rytmicznych konkretnego instrumentu perkusyjnego np. wszystkie ósemki (żołędzie) grane są przez bębenki, ćwierćnuty(kasztany) wykonane są na drewienkach itp.

Wersja trudniejsza realizowana jest przez jedną osobę lub przez kilka osób zmieniających się kolejno i polega na improwizacji głosem melodii do układanego rytmu.

  1. „Kierunek melodii”

Celem zabawy jest odzwierciedlenie ruchem ciała kierunku linii melodycznej. Zabawę tę można wykonywać w kilku wersjach. Najprostszą z nich jest pokazywanie kierunku za pomocą ruchu rąk. Gdy melodia idzie w górę – ręce unoszą się, gdy schodzi w dół – opadają.

Ćwiczenie to można wykonywać również w formie konkursu. Dzieci stoją wtedy parami, tyłem do siebie (tak, aby się nie widziały).Wygrywa ta para, której ruch rąk był najbardziej adekwatny do muzyki, a przy tym ruch jednej osoby był najbardziej zbliżony do ruchu partnera.

Kierunek melodii można również odzwierciedlić za pomocą kroków. Kroki do przodu oznaczają melodię idącą do góry, kroki do tyłu – melodię opadającą.



Być może zainteresują Cię również inne nasze materiały: